آن مرغابي و آن خورشيد از من سبقت مي گرفتند

او در اين آسمان مسافر خورشيد است . مسافرت مي كند از آن روستايي كه متولد شد در آن ، و به من تأكيد كرد اخبار ولادتم را به هيچ كس بازنگو : همانا من به دنيا آمدم در بين دست هاي روزي باراني در تابستان ، در روستا ، در خانه اي تنها ، آنجا مكاني بي مكان بود كه وقتي هجران آغاز شد ، ايستادم و به راحتي در اطراف روستا تأمل كردم .

آن ولادت پدرانم بود در روزي كه هرگز نيست ، هرگز زماني نيست ، هرگز تاريخي نيست ، تاريخ ، كتابي منظم نيست ، بلكه صورتي از طبيعت است ، اما طبيعت دومي كه مي گويد : او در اين فصل به دنيا آمد كه وجود ندارد ، در اين ماه كه وجود ندارد . در اين سال كه اصلاً وجود ندارد ؛ اما تو و اين گسترش براي جبران اين حدود : روز ولادتت يا معتدل بود يا طوفاني بود يا حوادث شديد .

انسان در روستاي ما به دنيا آمد ، مانند تولد گياهان ، يا اسب و همانا تولد او با باران بود ، بارعد بود ، با آزادي ، با برف بود .

2

ترك كرد روستا را ، مسافرت كرد . اين سخن را از يكي از آن ها شنيدم ، خيالم به جايي بعيد در تصور مكاني كه او از آنجا گذر مي كرد ، مي رفت ، با گريه اي همزمان ، باشادي همزمان و رقت و عاشقانه ي مدام .

مناجات در غبار ، درگذشته ؛ حالا كلمات تمثال چه چيزي هستند ؟ آيا مي توان شعر فراموشي را به اين زمان معنا كرد ؟

دايم در امواج بود ؛ آيا حاضر مي شود اين معني در اين زمان قرار بگيرد ؟

همانا معنا موج است .

آيا سرگذشت سفر خارج شدن از جسدي است كه مي گفتيم ؟

3

چه كسي اين را خواهد نوشت ؟ اين مسافر بي پرواي كلمات كيست ؟ كيست كه مي خواهد كودكي اش را رها كند ، رها كند در غبار ، وقتي متولد مي شود ؟ عابران شاد قبل از حضور غايب مي شوند ، حضورشان در آينده ي گذشته است ، آنها مجهولان در مجهولند ، آنها شادند ، سفر مي كنند و نيستند ، آنها در نفس خود سفر مي كنند ، در جايي محدود ، جايي كه يقيني وجود ندارد .

4

... در صداي اشياء ، در عمق ، در خواب ، در آرامش ، تجزيه ي جسدت رنگين كمان ابدي مي شود و سرود مي خواند با موسيقي ابتدايي تنها انسان ؛ در فضا .