من در فاصله ای از من

 1 -

   من در فاصله اي از من

  و گاهي كه امضاي من بي من مي رود، يعني فقط اسم مرا، و

   يا مقداري از اسم مرا، با خود به كناري مي كشد و همان جا

  زنجيري اش مي كند، عزلتي بي من كه هم به من اجازه مي دهد

   تا خودم را از فاصله صدا كنم بايد اول خودم را كنار

   بكشم. چون، وگرنه، چيزي را صدا نمي زنم. نام من منهاي من

   چطور مي تواند وجود پيدا كند. گرچه وقتي به خود نام فكر

   مي كنم محتواي آن از يادم مي رود. اسم كه محتوا ندارد. بلكه

   برچيزي سوار است كه آن چيز محتواي اسم نيست، مثل اين كه

   قبول كنيم كه اسب محتواي سوار است، كه نيست، ولي

   محتواي سواري هست، و يا قسمتي از محتواي سواري، چون

   به هر حال مفهوم » اسب سواري « را اسب و سوار با هم

   مي سازند، به اضافه ، حركت حضور اسم . اسمي كه من

   مي خواهم به خودم بدهم، نه آن كه ديگري مي خواهد به من

   بدهد. وشكل همين جاست. چون ، ديگري وقتي

   مي خواهد نامي به من بدهد من را در مقابل خود دارد و آن نام

   را روي من مي گذارد. اما من كه خودم را كنار كشيده ام كه

   چيزي در مقابل خود دارم؟ جز جاي خالي يك لحظه پيش

   خودم. و هر نامي كه هم بر خودم بگذارم روي جايي خالي

   مي گذارم. پس خيال مي كنم كه نام » رويا « را يك روز با

   حذف » رويا « روي خودم گذاشتم. يعني در ساعت يازده شب

   29  اسفند 1332 كه نام » رويا « بر پاي اولين شعرم امضا شد

   خود » رويا« از هستي ساقط شد، تا همين حالا كه در برابر شما،

   هنوز دارد در هستي ساقط مي شود و سقوط در هستي با

   سقوط از هستي تفاوت بسيار دارد. و » رويا « عمري را بر سر اين

   تفاوت گذاشته است تا توانسته است جاي اين دو حرف اضافه

   را عوض كند. » از« را» در« كند. وگرنه نام پوششي بر نيستي

   است. و آن كه به خود مي دهد نامي اگر بتواند در طول زمان

   جاي اين دو حرف اضافه را عوض كند، نامش سرپوشي بر

   نيستي مي ماند، و با آن چه هست نمي ماند، يعني با تاريخ مثلاً،

   با زبان، با هستي هاي ديگر.

   2-

   اين متن ها طبيعت من هستند. اين متن ها طبيعت هستند. و

   در امضاي من پرنده اي هست كه هر صبح، اين جا، به طور عجيبي

   مي خواند، و به طور عجيبي عادت كرده ام كه هر صبح از

   خواب بلند شوم و پنجره را باز كنم، در اين لحظه به طور عجيبي

   مي خواهم با طبيعت ارتباط برقرار كنم و طبيعت از ارتباط با من

   به طور عجيبي برقرار نمي كند. پنجره را مي بندم بدون آن كه

   مايوس شوم، و بدون آن كه طبيعت را مجبور كنم بر اين

   كارش دليلي ارائه كند. چون به دور دست اگر نگاه كنم طبيعت

   دم دست را از دست مي دهم، و طبيعت دم دست هم حاضر

   نيست در آواز پرنده، دورتر از آن چه هست بر رويا اصلاً

   آواز پرنده او را دور دست كند. براي اين كه به دورتر نگاه كنم

   نزديك تر را از ميان بر مي دارم، و اين به نظر عادلانه نمي رسد

   كه طبيعت نزديك را فداي طبيعت دور كنم. گرچه اين كار را

   هم كه نكنم، عملاً طبيعت دور است كه فداي طبيعت نزديك

   مي شود. پس واقعاً نمي دانم چكار كنم، پنجره را مي بندم و

   پرنده به طور عجيبي تنها مي ماند.

انتشارات ؛ كاروان؛ به زودي در سري كتابهاي دو زباني خود كتابي از يداله رويايي منتشر مي كند. هين كثاب  مجموعه ي  معروف به ؛ امضاها؛ ي شاعر است كه با عنوان ؛ منٍ گذشته امضا ؛ به فارسي و فرانسه چاپ ميشود. مثن فرانسه ي قسمتي از اين اشعار  به  ترجمه ي كريستف بالايي را پيش ازاين يك ناشر فرانسوي  (انتشارات د نا) در فرانسه با عنوان  (امضا ها ) منتشر كرده اسث.

در متني كه كاروان  با نام ( من گذ شثه  امضا) به صورث دو رباني منتشر مي كند علاوه بر ترجمه هاي كريسثف بالايي افزوده هايي شامل15 قطعه ي منتشر نشده  با مقدمه و صفحه هاي ثازه اي به كوشش و ثرجمه ي پرهام شهر جردي و عا طفه  طاهائي در بر دارد.

در باره ي  فرم ومحثواي كثاب (امضاها)   از  پرهام شهرجردي مي خوانيم: اين بار رويائي بر چيزي مثمركز شده اسث كه نه ؛ دريا ؛ اسثــ نه كوير ـ نه  بدن نه لبر يخثه و نه مرگ ( ثم ها و موضوع هائي كه مجموعه هاي پيشين او را ساخته اند)  بلكه موضوع  ان ؛ شكل درهم يك نام؛ اسث.كه مابه ان امضا ميگوئيم.

؛ امضا ها ؛ شعر به نتر اند ويا به قول رويائي : اين ها نترٍ يك شعر اند ؛  فكرٍ شعر ؛  شعرٍ فكر  ـ:  شعري كه فكر مي كند....

انچه ذراينجا أورده ايم چند قطعه از متن هاي منتشرنشده ي اين دفتر است :

در پيشاني كتاب امده است :

به نقل از سهروردي : انچه قائم است كلمه است »

و به نقل از  فوكو : شبا هت ها همه امضا  مي طلبند»

رويائي كتاب  خود را اينطور اغاز ميكند:

             ا                        امضاي شماره ي صفر

            » در شخص من دو شخص هست : يكي مفرد ـ كه امضا ميكند ـ . ديگري جمع ـ كه مي خواند . و در لحظه ي خواندن  ما سه شخص ايم .»