آگهی و اعلان شما در اينجا

کابل، افغانستان

مينا کابلی- شاعر و نويسنده:

هفته نامه ی چای داغ می تواند بخش های پنهان جامعه را جسورانه بازتاب دهد. هفته نامه نبايد سانسور کند و با انتقاد صريح و بی پرده بايد گل سر سبد مطبوعات افغانستان باشد.

پرتو نادری- شاعر:

تصور من اين است که چای داغ نوعی فراخواندن است به آوردگاه؛ يعنی نوعی مبارزه طلبی. تصور من با تعبيری که از اين نشريه دارم اين است که بسيار جدی باشد . به مفهوم اينکه اصالت  و ارزش را در نظر بگيرد. ما مطبوعاتی داشتيم که ظاهرا جدی بودند ولی در باطن جدی نبودند. اين نشريه جديتش با نامی که دارد می تواند در عرصه ی فرهنگ، سياست و اجتماع باشد. من اميدوارم چای داغ تا به خوانندگانش می رسد سرد نشود.

قاچاق انسان همچنان ادامه دارد

کابل پرس: پس از سال ها قاچاق کودکان افغانستان به کشور های ديگر و سکوت معنادار آن در دوران طالبان و دوران  مجاهدان ، اين ماجرا تا حدی به محافل خبری  کشيده شده است. با اين وجود به نظر نمی رسد که جلوگيری از  کودک ربايی و قاچاق آن ها  در حدود توانايی دولت باشد . چرا که قاچاق کودکان موضوعی نيست که در همين چند روز بوجود آمده باشد و ما می توانيم ردپای آن را به وضوح از دوران رژيم طالبان پی بگيريم. در کنار اين دولت، قدرت و حوزه ی اختياری محدود دارد که صرفا در برخی از شهر های افغانستان  و نه همه ی آن هاست. مثلا دولت در مسير فراه به قندهار يا هرات معنايی ندارد. در طی سال ها جنگ و خشونت در افغانستان کودکان زيادی بی سرپرست شده اند و  متاسفانه کودکان بی سرپرست در شرايط بهم ريخته ی افغانستان، اولين طعمه های قاچاقچيان انسان محسوب می شوند. چنانچه بررسی همه جانبه ای از معضلات زندگی جمعی در افغانستان انجام شود، حقايق زيادی از قاچاق انسان در افغانستان آشکار می شود. البته موضوع قاچاق انسان تنها به کودکان افغانستان محدود نمی شود و قطعا با تحقيقات گسترده، قربانيان زن و مرد را نيز می توان يافت. در دوران رژيم طالبان، رژيم ، خود نقش عمده ای را در ربودن کودکان بر عهده داشت. ماجرای کودکانی که به اجبار  به مکتب خانه های طالبان برای فراگيری دروس دينی آن ها و آموزش نبرد برده می شدند تا به صفوف اصلی طالبان بپيوندند نيز، از مصداق های بارز ربودن انسان می باشد. بديهی ست که نمی توان ساده انگارانه موضوع قاچاق انسان را به حوادث چند ماه اخير محدود کرد. طالبان نقش عمده ای را در مناطق جنوبی برای توليد يا خريد و ترانزيت مواد مخدر بر عهده داشته و قاچاقچيان مواد مخدر را همکاران و همقطاران خود بشمار می آوردند. قاچاقچيانی که در استفاده از کودکان و بهره کشی از آن ها چشم پوشی نمی کرده و نمی کنند. دوران حکومت مجاهدين و نبرد آن ها برای کسب قدرت نيز از دوران های تاريک افغانستان محسوب می شود . کسب قدرت و برادر کشی در افغانستان به آن ها مجالی برای انديشيدن به اوضاع کودکان و زنان نداده است. نهايت دورنديشی آن ها استفاده از زن برای برآوردن اميال جنسی ست که با خواندن يا نخواندن جملاتی به عقد آن ها در می آمدند و همچنان می آيند. نتيجه ی اينگونه رفتار همان بهره کشی از زنان می باشد که اوضاع نامعلوم کودکان نيز به دنبال آن است. در شرايطی که اکنون داريم، بايد ديد که دولت افغانستان به فکر آرايش جديد قدرت می باشد و به تاسف خوردن ها بسنده می کنند، يا.... اگر نگاه جامعه شناسيک دقيقتری داشته باشيم می توانيم مصداق های گوناگونی از بهره کشی و قاچاق انسان را بيابيم. به نظر می رسد که افغانستان نياز به بيداری جمعی دارد که روند سالمی از زيستن را پی بگيريم.