|
ناصر زرافشان
، تهران ، زندان اوين
به مراسم بزرگداشت
محمد مختاري و محمدجعفر پوينده
RAHA/10/December/2003
ياران هم قلم؛
حدود يك دهه پيش، هنگامی که گروه كوچكي از
نويسندگان برای گفت و گو پيرامون مشکلات خويش بويژه مسئله سانسور آثار
خود و يافتن راه حلی برای اين مشکلات گردهم جمع شدند و در جلسات هفتگی
در خانه های خود بحث درباره اين مشکلات را آغاز کردند، حتی خود فکر نمی
کردند که همين حرکت ساده آنها و متنی که بعدا در توضيح اهداف خود منتشر
ميسازند، شروع فصل تازه و مرحله كيفا نوين و متفاوتي در تاريخ مبارزه
در راه آزادی انديشه و بيان در ايران معاصر باشد؛ مرحله تازه ای که تا
امروز ادامه يافته است و با هر روزی که گذشته پردامنه تر و ملتهب تر
شده است؛ جريانی که به اين ترتيب آغاز شده بود با اعتراض به بازداشت
سعيدی سيرجانی، احضارهای مکرر به دادگاه انقلاب، قتل سعيدی سيرجانی،
انتشار متن ۱۳۴، قرائت متن اين بيانيه در کنگره ۱۹۹۴ پن در پراگ از سوي
آرتور ميلر و آنگاه ناپديد شدنها و مرگ های مشکوک ديگری که مرگ زرياب
خويی و ميرعلايی اولين موارد آنها بود دنبال شد و با قتل مختاری و
پوينده به اوج خود رسيد. نامهای عزيز ديگری را که در فاصله ميان اين دو
نقطه قرار میگيرند همه میدانند و از تکرار آنها خودداری میکنم.
اگر در تصميم آگاهانه آن جمع کوچکی که در
آغاز گردهم آمدند، به راه انداختن يک حرکت اجتماعی با اين عمق و ابعاد
وجود نداشت، و اگر در چشم انداز اوليه آنان چنين منظره ای از تحولات
آينده منعکس نبود، پس آن عامل نيرومندی که آن اقدام ساده را به مرحله
ای نوين و جنبشی ادامه دار در راه آزادی انديشه و بيان تبديل کرد،
چيست؟
اين نيروی ضرورت تاريخی و اقتضای عينی و
اجتماعی تحول، دقيقا همان عاملی است که شب پرستانی که حتی از برگزاری
يادمان مختاری و پوينده هراس دارند، هرگز وجود و حضور تأثير مقاومت
ناپذير آن را در تحولات اجتماعی درک و باور نکردند.
اگر اينان از انعکاس متن ۱۳۴ در خارج از
کشور سراسيمه شدند، اگر آن جمع اوليه را يکايک به اطلاعات و دادگاه
انقلاب فرا خواندند و اگر سرانجام دست به ربايش و حذف نويسندگان زدند،
اينها همه واکنش های غريزی و ناآگاهانه بود.
آنان آثار اين نيروی عيني تحول و ضرورت
تاريخی را فقط به طور غريزی حس کرده بودند، اما به حکم ذات اجتماعی خود
فاقد استعداد درک آن هستند، اما آنگاه که تحول در دستور تاريخی جامعه
اي قرار گيرد، هر رويداد کوچک هم میتواند مانند گلوله برفی که در مسير
خود در شيب کوهستان رفته رفته به بهمني عظيم تبديل می شود، به جنبشي
بزرگ بدل گردد. جامعه ما امروز در چنين نقطه ای از تحول تاريخی خود
قرار گرفته است.
از منظر فضای بين المللی نيز بشريت در کليت
خود چشم به سوی آينده ای دارد که در آن از جهل، بردگی، خرافه پرستی و
استثمار اثری نباشد و در حرکت به سوی اين آينده، اهل انديشه و قلم،
چاووشان اين قافله اند.
من نيز به سهم خود پرداخت بهای پاسداری از
خون دامنگير ياران همقدم خويش را آگاهانه پذيرفتم و به شما اطمينان می
دهم که در اسارت نيز توانايی آن را دارم که به نحو شايسته به وظيفه ای
که در قبال تاريخ و مردم و ميهنم به عهده دارم، عمل کنم. پيروز و
سربلند باشيد.
اوين- آذر 82
Other news:
Frog
Books launches Urban Voices, two other books
بزرگترين زندان روزنامه نگاران
Here is Iran
نوبل صلح و آزادی در ايران وافغانستان
Peace
Prize is not so important – Khatami
Sontag
attacks U.S. in accepting book honor
Two journalists detained and threatened by fundamentalist group
Said
'57, noted Palestinian writer and advocate, dies at age 67
Nasar Zarafshan (
Writer& Lowyer) in prison
Support us to make a secure
Independent Writers' Refuge
(Bamiyan) |
RAHA