متاسفانه مجال آن نشده است كه از نزديك با شما دوستان ديداري داشته باشم. فقط آقاي ميرهزار را در سفري چند روزه به ايران توانستم ملاقات كردم كه حاصل آن شنيدن شعر، گفتگوهاي دوستانه درباره ي ادبيات و ملاقات وطنداران آواره ي مان بود. اما شعر راه هاي دور را نزديك مي كند و من در خواندن آنان خود را به كلمات مي رسانم. با شتاب كلمات، شتاب مي گيرم و از غم آنان غمگين مي شوم و  ادامه مي دهم. بسيار خوشحالم كه رها اكنون اين مجال گفتگو را همراه با شعر داده است. آنچه درباره ي رويايي مدت ها انديشه مرا به خود واداشته ، رويايي آينده است كه با شعر چه مي كند و شعر از او چه مي خواهد. گاهي فراز شاعر غمگين كننده است كه با فراز شعرش به انتها رسيده ايم و اين درباره ي رويايي جاي نگراني را به سوال تبديل مي شود. سال هاست كه رويايي كار مي كند . دهه هاست كه شعر او مدعي ست. شعر هايي از جوانان دهه ي هفتاد ايرا ن مي خوانم كه بيشتر از آنكه متاثر از براهني باشند (آنطور كه بر طبل مي كوبند)، اين را مي گويند كه كار رويايي هنوز هم هستند و ادامه دارند. رويايي دور از هياهو كجا و بر طبل كوفتن ها ي پايتخت نشينان ايران. براهني با كتاب خطاب به پروانه هايش و انبوه شاعراني بر طبل كوبان ، آن جاي خالي شعر را بديده مي آورد كه چند مجموعه بي هياهو، لذت شعر را دارد. كتاب از نو تازه شويم را سال 1376 كه به ايران آمده بودم ، با كمك كامران ميرهزار، دوست و هموطنم در يك كتاب فروشي يافتيم كه فروشنده ي عصباني آن هنوز در خاطرم هست. من مسافر آمده بودم كه در كنار آوارگي هموطنانم شعر فارسي را نيز جستجو كنم . بدست آوردن كتاب هاي رويايي كه برخي از آن ها را پيشتر ها خوانده بودم، دو كتاب از كلاهي و شعرهايي از كامران كه براي من نوشت و خواند، سوغات من از ايران بود. يك شعر از امضا ها ي رويايي را يك ماه پيش كامران برايم فرستاد و يك شعر بلند از كلاهي را در سايت رها خواندم. جريان نو ي شعر در ايران تاريخي دارد كه دو دهه است كه بي هياهو پيش مي رود. جريان نو ي شعر در كشور من افغانستان ، بي تاريخي بايد كه پديدار شود و همان سال 1376 بود كه شنيدن شعر هاي شاعر كتاب مهر مرا به انديشه واداشت كه اين آهنگ، آغاز خود را به گوش مي رساند.  رويايي، كلاهي و ميرهزار با تفاوتي كه  اين سه در نسل خود دارند در اين كه شعر را ، تاريخي از نوگرايي شعر ساخته اند، مشتركند. شعر آن ها با هم متفاوت است و هر يك به طرز خاصي ساخته شده اند. نسل ما در افغانستان مي تواند از نوگرايي ادبي در ايرا يا جاهاي ديگر سود برد اما اين آن نوگرايي به ذات، جريان جواني ست كه به آينده مي نگرد و اميد دارد.

با احترام

مينا كابلي