|
ﺗﺒﻌﻴﺪ ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﻨﺮﻯ
ميرزاآقا عسگری (مانی)
ﺍﮔﺮ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻳﻨﺪ ﻫﻤﻪﻯ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰﻫﺎ ﻭ ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ، ﻭ چيرگی ﺑﺮ
ﺍﺑﺰﺍﺭ ﺍﺭﺍﺋﻪﻯ ﻛﺎﺭ(ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺷﻌﺮ ﻭ ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ، ﺯﺑﺎﻥ) ﻭﻧﻴﺰ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﻫﻤﻪ ﺳﻮﻳﻪﻯ ﺫﻫﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺮﻩﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﻥﻫﺎ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ، ﻫﺮ ﺷﺎﻋﺮ ﻭ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺍﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻛﺠﺎﻯ
ﺩﻧﻴﺎ، ﭼﻪ ﺩﺭ ﺯﺍﺩﺑﻮﻡ ﺧﻮﺩ ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﺒﻌﻴﺪ، ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ ﻧﻤﻰﺩﻫﺪ.
ﻳﻚ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺑﻴﺎﻭﺭﻡ. ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﻛُﺸﺘﻰﮔﻴﺮ ﻭﺭﺯﻳﺪﻩ، ﻓﺮﻕ ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺩﺭﻣﻴﻬﻦ ﺧﻮﺩ
ﻛﺸﺘﻰ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻳﺎ ﺩﺭﻛﺸﻮﺭﻯ ﺩﻳﮕﺮ. ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺭﺍﻧﻨﺪﻩﻯ ﻛﺎﺭﻛﺸﺘﻪ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻛﻪ ﺩﺭ
ﺟﺎﺩﻩﻫﺎﻯ ﻛﺸﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻧﻨﺪﮔﻰ ﻛﻨﺪ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺟﺎﺩﻩﻫﺎﻯ ﻛﺸﻮﺭﻯ ﺩﻳﮕﺮ. ﺳﺨﻦ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ
ﺍﻧﺒﻮﻫﻰ ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻧﻤﻨﺪﻯﻫﺎ، ﺁﻣﻮﺧﺘﻪﻫﺎ ﻭ ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪﻫﺎﻯ ﻓﻜﺮﻯ ﺩﺭﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﮔﺮﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻪﻛﺎﺭ اندازﺩ.ﻫﻨﺮ ﻭ ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ، ﺩﺭﺳﺮﺷﺖ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﮔﺮﺍﺋﻰ، ﻗﻮﻡﺍﻧﺪﻳﺸﻰ، ﻣﻠﻴﺖ زدگی ﻭ ﻧﮋﺍﺩﮔﺮﺍﺋﻰ ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﻫﺎﻯ ﻛﻮﭼﻚ ﺑﺨﺶ ﻛﻨﺪ ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻫﻨﺮ، ﻫﻤﺎﻧﺎ ﻓﺮﺍﺭﻭﻯ ﺍﺯﺧﻮﺩ ﻭﺧﻮﺩﻯ، ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ ﺑﺎﺟﻬﺎﻥ ﻭﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻛﻪ ﻫﻨﺮﻭﺍﺩﺑﻴﺎﺕ ﺑﻪ ﻫﻤﮔﺎﻧﻰﺗﺮﻳﻦ ﻭ
ﻓﺮﺍﮔﻴﺮﺗﺮﻳﻦ ﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎ ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪﻯ ﻓﺮﺩﻯ ﻣﻰﺩﻫﺪ. ﺍﻣّﺎ ﺳﺮﺷﺖ ﻓﺮﺟﺎﻣﻴﻦ ﺁﻥﻫﺎ، ﻫﻤﮕﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ، ﺑﺮﮔﺬﺷﺘﻦ ﺍﺯ ﻛﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﺟﺰء، ﻭ ﺳﭙﺲ ﻓﺮﺍﺭﻓﺘﻦ ﺍﺯ ﺟﺰء
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﻛﻠﻰ ﺗﺎﺯﻩ. ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺜﺎﻟﻰ، ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯﺭﺍﻩ ﻫﻤﻴﻦ ﻓﺮﺩ ﻭ ﺟﺰء ﺗﻮﺍﻥ زندگی ﻭ
ﺑﺮﻭﻥﺍﻓﻜﻨﻰ ﻣﻰﻳﺎﺑﺪ. ﻳﻜﻰ ﺍﺯ ﺳﻨﺠﻪﻫﺎﻯ ﺳﺰﺍﻭﺍﺭ ﺩﺭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻳﻚ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩﻯ ﻫﻨﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺁﻥ ﻛﺎﺭ ﺗﺎ ﭼﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺩﺭ ﺳﺮﺷﺖ ﻭ ﺁﻣﺎﺝ ﺧﻮﺩ، ﻓﺮﺍﺑﻮﻣﻰ ﻭ ﺟﻬﺎﻧﺸﻤﻮﻝ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺎ ﭼﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﻴﺎﻧﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﻣﻜﺎﻧﻰ ﻭﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﭼﻪ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﺑﺴﺘﻤﺎﻥ ﻧﮋﺍﺩ، ﻣﺬﻫﺐ، ﺍﻳﺪﻩﺋﻮﻟﻮﮊﻯ، ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻭ ﻣﻠﺖ ﻓﺮﺍﺗﺮ ﺭﻓﺘﻪ
ﻭ ﺑﻪ ﺍﺳﻄﻮﺭﻩ ﺍﻯ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﻪ، ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺟﻬﺎﻧﺶ، ﺑﭙﻴﻮﻧﺪﺩ. ﭼﺮﺍ ﻛﻪ ﻛﻤﺎﻝ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻧﺸﻤﻮﻟﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭﻗﺒﻴﻠﻪ ﻳﺎ ﻣﻠﻴﺖ ﮔﺮﺍﺋﻰ. ﺑﺴﻨﺪﮔﻰ و کمال ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺯﻟﻰ ﻭ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻰ ﺍﺯ ﺻﻮﺭ ﺑﻮﻣﻰ ﻳﺎ ﮔﺮﻭﻫﻰ. بسندگی ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰِ
ﻓﺮﺍﮔﻴﺮ ﭘﺪﻳﺪﺍﺭ ﻣﻰﺷﻮﺩ، ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭﭘﺎﺭﻩﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ. ﻫﻨﺮ ﻭﺍﺩﺑﻴﺎﺕ ﺻﻮﺭﺗﻰ ﺍﺯ ﺻﻮﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ ﺑﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﻳﺶ، ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺩﺑﻴﺎﺗﻰ ﻛﻪ ﻧﻤﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﺗﺮ ﺭﻭﺩ، ﻧﻤﻰﺗﻮﺍﻧﺪ همگانی، ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻭ ﻫﻤﻪ ﻣﻜﺎﻧﻰ ﺷﻮﺩ.
ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ ﺑﻰ ﻣﺮﺯ، ﺷﺎﻋﺮ ﻭ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺍﻯ ﺟﻬﺎﻥﮔﺮﺍ ﻣﻰﺧﻮﺍﻫﺪ. ﺷﺎﻋﺮ
ﻭ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﻣﻴﻬﻨﻰ، ﻣﮕﺮﻫﻤﻪﻯ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﻴﻬﻦ ﺍﻭ- ﻳﺎ ﺩﺳﺖِ ﻛﻢ ﻣﻴﻬﻦ ﺁﺭﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺵ- ﻫﻤﻪﻯ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﻬﻦ ﺍﻭ ﻫﺮ ﺁﻥ ﺟﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺮﺍﻣﻮنش
ﺑﺪﻩ ﺑﺴﺘﺎﻥ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﺑﺮﭘﺎ ﻛﻨﺪ. ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﻯ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﻬﻨﻰ ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭم. ﭼﺮﺍ
ﻛﻪ ﺩﻳﺪﻩ ﺍم ﻭﻳﻮﺍﻟﺪﻯ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ، ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻛﻮﻫﻨﻮﺭﺩﻯ ﺩﺭﻛﻮﻫﺴﺘﺎﻥﻫﺎﻯ ﺯﺍﺩﮔﺎﻫﻢ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ ﻭ ﻧﻮﺍﺯﺵ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻳﻔﺴﻜﻰ ﻧﻤﻰﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﮔﻤﺎﻥ ﺑﺮﺩ ﻛﻪ چگونه ﭘﺴﺮﻛﻰ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﻭﺳﺘﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﺍﺳﺪﺁﺑﺎﺩ، ﺭﻭﺯﻯ ﺳﻪ ﺭﻳﺎﻝ ﭘﻮﻝ ﺗﻮﺟﻴﺒﻰﺍﺵ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﻣﻰﻛﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﺍﻭ ﺭﺍ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﭘﺪﺭﺵ، ﻛﻪ ﻛﺘﺎﺏ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺭﺍ ﻛﺎﺭﻯ ﺑﻴﻬﻮﺩﻩ
ﻣﻰﭘﻨﺪﺍﺷﺖ، ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ. ﺑﻰﮔﻤﺎﻥ ﺭﻭﺩﻛﻰ ﻧﻤﻰﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﮔﻤﺎﻥ ﺑﺮﺩ ﻛﻪ ﺳﺪﻩﻫﺎ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻳﻚ
ﺷﺎﻋﺮ ﻫﻢﻣﻴﻬﻦﺍﺵ ﺩﺭﺗﺒﻌﻴﺪ ﺳﺮﻭﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﺨﻮﺩﺵ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻛﻪ:
ﻫﻤﻮﺍﺭ ﻛﺮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﮔﻴﺘﻰ ﺭﺍ؟
ﮔﻴﺘﻰ ﺳﺖ ﻛﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ ﻫﻤﻮﺍﺭﻯ
ﺷﻮ ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻳﺪ ﺯﺍﺭﻯ ﻛﻦ
ﺑﺎ ﺯﺍﺭﻯ ﻛﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺁﺭﻯ
؟
ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ، ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻣﻜﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﻣﻰﻧﻮﺭﺩﺩ. ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ
ﻧﻪ ﻣﻴﻬﻦ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﻪ ﺩﻭﺭﺍﻥ. ﺷﺎﻋﺮ ﻭ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻣﻜﺎﻥ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻛﺎﺭ ﺍﺩﺑﻰ ﺭﻭﺷﻦ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻣّﺎ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩﻯ ﻫﻨﺮﻯ ﻳﺎ ﺍﺩﺑﻰ ﺍﺯ
ﺩﺍﻳﺮﻩﻯ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻣﻜﺎﻥ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻓﺮﺍﺗﺮﻣﻰﻧﺸﻴﻨﺪ، ﻭﺑﻪ ﺁﻥﻫﺎ ﺳﺮﺷﺘﻰ ﻓﺮﺍﮔﺴﺘﺮ
ﻣﻰﺑﺨﺸﺪ.ﭘﺮﺳﻤﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﻮﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ ﺩﺭ ﺗﺒﻌﻴﺪ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻰﺷﻮﺩ، ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻭ ﺩﮔﺮﮔﺸﺖﻫﺎﻯ ﺁﻥ، ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ
ﺗﺒﻌﻴﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺑﺎﺩ ﻣﻰ ﺩﻫﺪ. ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ ﻭ ﺷﻌﺮ، ﭘﺪﻳﺪﺍﺭﻯ ﻓﺮﺟﺎﻣﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﻰﻳﺎﺑﻨﺪ. ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻌﺮ، ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ، ﭼﻮﻥ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺩﺭﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻰﻛﻨﺪ. ﻋﺎﻃﻔﻪﻯ ﺷﺎﻋﺮ، ﺫﻫﻨﻴﺖ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺍﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﻭﺍﮊﻩ ﻣﻰﺷﻮﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺍﮊﻩ، ﻫﻤﻪﻯ ﺁﻥ ﻫﺎﺳﺖ.ﺁﻥﻫﺎ ﺩﺭﻫﻴﭻ ﺑﺮﻭﻧﻪﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﮕﺮ ﻭﺍﮊﻩ ﻧﻤﻰﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺍﮊﻩ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﺷﺒﻨﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ ﻓﺸﺮﺩﻩ ﻭ
ﺑﺎﺯﻣﻰﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﮊﻩ، ﭼﻜﻴﺪﻩﻯ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﭼﻜﻴﺪﻩﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣّﺎ ﻫﺮ ﺯﺑﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻠﺘﻰ ﻛﺎﺭﺑﺮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺷﺎﻋﺮ ﻭ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺍﻯ ﺍﺯ ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺯﺑﺎﻥ ﺯﺍﺩﺑﻮﻣﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻭﺭ
ﻣﺎﻧﺪ، ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻮﺍﻥ ﺍﺭﺍﺋﻪﻯ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﻭﺍﮊﻩﻯ ﺗﺒﻌﻴﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻣﻰﺗﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻣﻴﺪﻣﺎﻥ ﻣﻰﻛﻨﺪ. ﭼﻨﺪﺍﻥ ﻛﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﻫﻤﻜﺎﺭﺍﻥ ﺗﺒﻌﻴﺪﻯ ﻣﺎ ﻣﻰﭘﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺗﻪِ ﺧﻂ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﭘﺎﻯ ﺍﺩﺑﻰﺷﺎﻥ ﻟﺐ ﮔﻮﺭ ﺍﺳﺖ.
ﭼﺮﺍ ﻛﻪ ﻣﻰﺍﻧﺪﻳﺸﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺎﻑﺷﺎﻥ ﺍﺯ ﺯﻫﺪﺍﻥ ﻣﺎﻡ ﻣﻴﻬﻦ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻛﻮﭼﻪ ﻭ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ، ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ، ﺁﺋﻴﻦ ﺧﺎﻛﺴﭙﺎﺭﻯ ﺑﺮﭘﺎ ﻛﻨﻨﺪ! ﻣﻦ ﻣﻰﮔﻮﻳﻢ ﻧﻪ، ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻧﺨﺴﺖ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﭘﺎﻳﻪﻯ ﺧﻮﺩﺑﻮﺩﮔﻰ ﻛﻮﺩﻙ ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺭﻳﺨﺘﻪ ﻣﻰﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﻧﺎﻑﺍﺵ ﺭﺍ
ﻣﻰﺑُﺮﻧﺪ. ﻭ ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻪﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺎ
ﻧﺎﻑ ﺷﺎﻋﺮ ﻭ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ، ﻣﻠﻴﺖﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﻧﮋﺍﺩﻯ ﻧَﺒُﺮﺩ،
ﻧﻤﻰﺗﻮﺍﻧﺪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪﻯ ﺟﻬﺎﻥ ﺷﻮﺩ.
ﺳﺨﻦ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺮﻳﺪﻥ ﺍﺯ ﺟﺎﻧﻤﺎﻳﻪﻫﺎ ﻭ ﺩﺳﺘﺎﻭﺭﺩﻫﺎﻯ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺧﻮﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ، ﺟﺎ
ﺑﻪ ﺟﺎ ﺷﺪﻥ ﺷﺎﻋﺮ ﻭ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﻛﺸﻮﺭﻯ ﺑﻪ ﻛﺸﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻧﺪﺍﺭﻡ. ﻣﻰﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺳﺪﻩﻯ ﻫﻔﺘﻢ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥﻫﻤﻪ ﻛﺸﻤﻜﺶﻫﺎﻯ ﻗﻮﻣﻰ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺳﺮﻭﺩ:
ﺟﻨﮓ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭ ﺩﻭ ﻣﻠﺖ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻋﺬﺭ ﺑﻨﻪ
ﭼﻮﻥ ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ، ﺭﻩِ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺯﺩﻧﺪ!
ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﺩﺭ ﻛﺠﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻣﻜﺎﻥ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻣﻬﻢ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ
ﻟﺎﻙ ﺳﺨﺘﻰ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﺮﭘﺸﺖ ﻣﺎ ﻛﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﺸﻜﺎﻓﻴﻢ ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﻴﺎﺋﻴﻢ ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﭼﻬﺮﻩ
ﺑﺮ ﭼﻬﺮﻩﻯ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺴﺎﺋﻴﻢ. ﺑﺎﺟﻬﺎﻥ ﻳﻜﻰ ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﻮﻳﻢ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﮔﻮﺍﺭﺷﻰ ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻪ
ﺍﺩﺑﻴﺎﺗﻰ ﺑﺎ ﺳﺮﺷﺘﻰ ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺪﻝ ﻛﻨﻴﻢ. ﺩﻭﻡ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﻣﺎ ﻳﻜﺒﺎﺭﻩ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺧﻮﺩ
ﺟﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩﺍﻳﻢ. ﺩﺭﺟﻬﺎﻥِ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ، ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺎ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍﺯ ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺳﺘﺎﻭﺭﺩﻫﺎﻯ ﺍﺩﺑﻰ ﺩﺭﻭﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺁﮔﺎﻩ ﺷﻮﻳﻢ، ﻭ ﺑﺎ ﺑﺎﻟﻨﺪﮔﻰ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ، ﻛﻪ
ﺷﻮﺭﺑﺨﺘﺎﻧﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻛُﻨﺪ ﻭ ﺧﺰﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ ﭘﻴﻮﻧﺪ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺳﻮﻡ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﻛﺪﺍﻡ ﺷﺎﻋﺮ ﻭ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﻯ ﺗﻮﺍﻧﻤﻨﺪ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ ﻫﻤﻴﻦ ۳ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻛﻮﭼﻴﺪﻩ،
شنوندگان ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ؟ ﺟﻤﻌﻴﺘﻰ ﻛﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﻗﺎﺭﻩﻯ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﺮﺍﻛﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﺍﻣّﺎ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻪ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﻛﺸﻮﺭﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺍﻧﻤﺎﺭﻙ ﺍﺳﺖ! ﺟﻤﻌﻴﺖ ﭘﺮﺍﻛﻨﺪﻩﺍﻯ ﻛﻪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺷﺎﻋﺮ ﻭ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺍﺵ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﻮﺍﭘﻴﻤﺎ، ﻭ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ، ﺑﻪ ﻣﻴﺰ
ﺧﻄﺎﺑﻪﻯ ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻰﺁﻭﺭﺩ تا ﭘﺎﻯ ﺳﺨﻦ ﺍﻭ بنشيند. ﺑﺎ ﺁﻥ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﺎ ﺍﺯ
ﻧﺎﺷﺮﺍﻥ ﺑﺰﺭﮒ، ﻭ ﺷﺒﻜﻪﻯ ﭘﺨﺶ ﺑﺮﺍﺯﻧﺪﻩ ﺑﻰ ﺑﻬﺮﻩﺍﻳﻢ، ﺗﻴﺮﺍﮊ ﻛﺘﺎﺏﻫﺎﻯ ﺧﻮﺏ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﻫﻜﺪﻩﻯ ۳ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ، ﺑﺎ ﺗﻴﺮﺍﮊ ﻛﺘﺎﺏ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻫﻜﺪﻩﻯ ۶۰ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰﻣﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ-
به نسبت سرانه ی جمعيت - ﻓﺮﻕ ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﺮﺍ ﻛﻪ ﺑﻰﺳﻮﺍﺩﻯ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ، ﮔﺮﺍﻧﻰ،
ﻏﻢ ﻧﺎﻥ، ﻛﻤﺒﻮﺩ ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺳﻮﺩﮔﻰ، ﻭ ﮔﺮﺍﻳﺶ ﺍﻧﺪﻙ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺑﻪ ﻛﺘﺎﺏ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﻛﺸﻮﺭ،
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﺗﻴﺮﺍﮊ ﻛﺘﺎﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻳﺶ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻌﺮﺧﻮﺍﻧﻰ، ﺩﺍﺳﺘﺎﻥﺧﻮﺍﻧﻰ ﻭﺳﺨﻦ
ﺭﺍﻧﻰ ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ ۱۰ﺳﺎﻝ ﺍﺧﻴﺮ، ﻭﺩﺭﻫﻤﻴﻦ ﺩﻫﻜﺪﻩﻯ ﻛﻮﭼﻚ، ﺍﺯ ﺷﻤﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﻤﺎﻳﺶﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﻓﺰﻭﻧﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﻫﻤﻜﺎﺭﺍﻥ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﻛﺸﻮﺭ ﺁﺭﺯﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻪ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺷﻌﺮ ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﭼﺮﺍﻏﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ ﻣﺎ ﺗﺒﻌﻴﺪﻯ ﻫﺎ ﺭﻭﺷﻦ ﻛﻨﻨﺪ! ﻭ ﻛﺘﺎﺏﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺟﺎ ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﭼﺎﭖ ﻛﻨﻨﺪ.ﺁﻥﻫﺎ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﻪ ﺗﺒﻌﻴﺪ ﻭ ﺑﻪ
ﻣﻴﺎﻥ ﺗﺒﻌﻴﺪﻯﻫﺎ ﻣﻰﺁﻭﺭﻧﺪ! (ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﺮﺧﻰﺷﺎﻥ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻓﺮﺍﺧﻮﺍﻥ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺒﻌﻴﺪﻯﻫﺎ ﺑﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻰﺁﻳﻨﺪ، ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩﻫﺎﺷﺎﻥ ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺒﻌﻴﺪﻯﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﭼﻮﻥ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ
ﺑﺮﻣﻰﮔﺮﺩﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺷﺎﻳﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﻭ ﺁﻥ، ﻧﻤﻜﺪﺍﻥ ﻣﻰﺷﻜﻨﻨﺪ،ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺮ
ﺳﺮ ﺗﺒﻌﻴﺪﻯﻫﺎ ﻣﻰﻛﺸﻨﺪ!) ﭘﺲ ﭼﺮﺍ ﻣﻦِ ﺗﺒﻌﻴﺪﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦﺟﺎ ﺯﺍﻧﻮﻯ ﻏﻢ ﺑﻪ ﺑﻐﻞ ﮔﻴﺮﻡ ﻭ
ﺍﺷﻚ ﺑﺮﻳﺰﻡ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺁﺋﻴﻦ ﺧﺎﻛﺴﭙﺎﺭﻯ ﺑﺮﭘﺎ ﻛﻨﻢ؟ ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﻣﻦِ ﺗﺒﻌﻴﺪﻯ، ﻳﺎﺭ ﻭ
ﺩﻳﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﮔﺰﻳﺮ ﺑﺮﺟﺎﻯ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪﺍﻡ، ﺍﻣّﺎ ﺧﻠﺎﻗﻴﺖ، ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ، ﺗﻮﺍﻥ، ﺧﺮﺩ،
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰﺍﻡ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺟﺎ ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻪﺍﻡ. ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻣﻦ ﻭ ﻣﺎ ﺧﻠﺎﻗﻴﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺎ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺎ ﻭ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺯﺑﺎﻥ، ﭘﺪﻳﺪﮔﺎﻩ ﺷﻌﺮ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺮﺷﺖ ﻭ ﮔﻮﻫﺮ ﺷﻌﺮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰﺁﻣﻴﺰﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻰِ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻰﺩﻫﺪ. ﺍﻳﻦ ﺳﺮﺷﺖ، ﻓﺮﺍﻳﻨﺪ ﻧﺎﺳﺎﺯﮔﺎﺭﻯ ﻭ ﻳﮕﺎﻧﮔﻰ
ﺷﺎﻋﺮ ﺑﺎ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻓﺮﺍﻳﻨﺪ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺳﺘﺪ ﺫﻫﻦ ﺍﻭ ﻭﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﭘﺲ، ﻫﺮﺁﻥ ﺟﺎﺋﻰ ﻛﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ (ﺟﺎﻣﻌﻪ) ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ (ﻫﺴﺘﻰ ﻭﭘﺒﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﻯ ﺍﺟﺰﺍء ﺁﻥ) ﻫﺴﺖ، ﺍﻳﻦ ﻫﻤﮕﺮﻳﺰﻯ
ﻭ ﻫﻤﮕﺮﺍﺋﻰ، ﺍﻳﻦ ﻛﻨﺶ ﻭ ﻭﺍﻛﻨﺶ، ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﺪﻩ ﺑﺴﺘﺎﻥ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻨﺼﺮﻫﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪﻯ ﺁﺏ ﻭ ﺧﺎﻙ ﻭ ﻧﻮﺭ ﻭ ﻫﻮﺍ ﻛﻪ ﭼﻮﻥ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ زندگی، ﮔﻴﺎﻩ ﻭ
ﺩﺭﺧﺖ ممکن می گردد. ﺩﻳﮕﺮﭼﻪ ﻓﺮﻕ ﻣﻰﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻴﻮﻩﻯ ﺩﺭﺧﺘﻰ ﺍﻧﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺍﻧﮕﻮﺭ،
ﻣﻮﺯ ﻳﺎ سيب؟ ﺍﺻﻞ، ﺯﻳﺴﺘﻤﻨﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺛﻤﺮﺑﺨﺸﻰ. ﺷﺎﻋﺮ ﻭ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﻯ ﺩﺭ ﺗﺒﻌﻴﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ، ﻫﻴﭻ ﻛﻢ ﺍﺯ ﺷﺎﻋﺮ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻣﻴﻬﻦ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺜﻠﺎً ﮔﺮﺳﻨﮔﻰ ﻭ
ﺗﻨﮕﺪﺳﺘﻰ، ﺷﺎﻋﺮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻮﻯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺷﻌﺮﻯ ﺩﺭ ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﮔﺮﺳﻨﮔﺎﻥ ﺭﻫﻨﻤﻮﻥ ﺷﻮﺩ. ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻓﺮﺍ ﻭ ﺳﻮﻣﺎﻟﻰ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻫﺴﺖ، ﻭ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻫﻜﺪﻩﻯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ. ﻛﻪ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺟﺎﻥ
ﮔﺪﺍﺯﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
رﻫﺒﺮ ﺍﺭﻛﺴﺘﺮ ﺩﺭ ﺳﻨﻔﻮﻧﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﺯﺑﺎﻥ، ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﻛﻪ ﺑﻪ ﭘﻬﻨﻪﻯ ﻓﺮﺩﻳﺖ ﺷﺎﻋﺮ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻰﺷﻮﺩ، ﺁﺯﺍﺩﻯﺑﺨﺶ ﺍﺳﺖ. ﭼﺮﺍ ﻛﻪ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ، ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻫﻨﺮﻯ ﺷﺎﻋﺮ ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻰﻛﻨﺪ. ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﻛﻪ ﺣﻜﻮﻣﺘﻰ
ﺑﺮ ﻭﺍﮊﻩﻫﺎ ﻧﻈﺎﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﺑﺎ ﺳﺎﻧﺴﻮﺭ ﺁﻥﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻏﺮﺑﺎﻝ ﻣﻰﻛﻨﺪ، ﻭ
ﻧﻤﻰﮔﺬﺍﺭﺩ ﺷﺎﻋﺮ ﻭ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻭﺍﮊﻩﻫﺎﻯ ﺳﺰﺍﻭﺍﺭ فرافکند، ﺁﻥﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ، ﮔﻨﮓﻭﺧﻔﻪ ﻣﻰﻛﻨﺪ. ﺩﺭﭼﻨﻴﻦ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦﻫﺎﺋﻰ، ﻭﺍﮊﻩﻫﺎ ﻧﻤﺎﺩ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻦ ﻛﺸﻮﺭﻫﺎﺋﻰ ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ ﻣﻰﺷﻮﺩ. ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ ﻧﺎﻗﺺ ﺍﻟﺨﻠﻘﻪ ﻣﻰﺷﻮﺩ.
ﺑﻪ ﺗﺘﻪ ﭘﺘﻪ ﻣﻰﺍﻓﺘﺪ. ﺳﺮﻭ ﺩﻡ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﻣﻰﺷﻮﺩ. ﭘﺮﭘﺮ ﻣﻰ ﺯﻧﺪ، ﻭ ﮔﺎﻫﻰ ﻧﻴﺰ ﻣﻰﻣﻴﺮﺩ.
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﻯ ﺗﺒﻌﻴﺪﻯ ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻴﺮﻭﮔﺮﻓﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎﻯ ﺷﺎﻋﺮ ﻭ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﻯ ﻛﻮﭼﻴﺪﻩ ﻳﺎ
ﺗﺒﻌﻴﺪﻯ ﻣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺳﺘﭽﻴﻦ ﺷﺪﻩﻯ ﺳﺎﻧﺴﻮﺭ ﻭ ﺧﻮﺩﺳﺎﻧﺴﻮﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
شاعر، ﺭﻫﺒﺮ ﺍﺭﻛﺴﺘﺮ ﺩﺭ ﺳﻨﻔﻮﻧﻰ
ﺯﺑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻯ ﺭﻫﺎﺋﻰ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﺷﺎﻋﺮ، ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻯ
ﺭﻫﺎﺋﻰ ﻭﺍﮊﻩﻫﺎ ﺍﺯ ﺑﻨﺪِ ﺗﺪﺍﻭﻝ ﻭ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ ﻭ ﻣﺴﺦ ﺷﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ. ﺗﺒﻌﻴﺪ، ﺭﻫﺎﺋﻰ ﺷﺎﻋﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻰﺧﻮﺍﻫﺪ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻰﻭﺣﺸﺖ ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺍﻓﺮﻩ ﻗﺎﻧﻮﻥ، ﺩﻳﻦ، ﻋﺮﻑ ﻭ ﺳﺎﻧﺴﻮﺭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻛﻨﺪ. ﺗﺒﻌﻴﺪ، ﺭﻫﺎﺋﻰ ﻭﺍﮊﻩﻫﺎﻯ ﺍﻭﺳﺖ. ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﮕﺮﻯ ﺍﻭﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﺍﻫﻰ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻥِ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ ﺑﮕﺸﺎﻳﺪ.
ﺗﺒﻌﻴﺪ ﺍﻣﺎ ﺑﺎﮔﻮﻫﺮ ﺁﺩﻣﻰ ﻫﻤﺨﻮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻛﻪ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﺗﺒﻌﻴﺪﻯ،
ﺣﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﺯﺍﺩﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ- در جايگاه ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺁﺯﺍﺩ- ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮔﺮﺍﻳﺶ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﻭ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﻣﻰﻛﻨﺪ، ﻭ ﻧﻮﺳﺘﺎﻟﻮﮊﻯ ﭘﺮﺩﺍﻣﻨﻪﺍﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻭ ﭘﺪﻳﺪ ﻣﻰﺁﻭﺭﺩ، ﻛﻪ
ﮔﺎﻩ ﺑﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺩﺭﺩﻧﺎﻛﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻧﻮﺳﺘﺎﻟﻮﮊﻯ. ﺑﻴﻬﻮﺩﻩ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺣﺘﻰ
ﻛﺎﻣﻴﺎﺏ ﺗﺮﻳﻦ ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ ﻭ نويسندگان ﺗﺒﻌﻴﺪﻯ، ﻋﻠﻴﻪ ﺗﺒﻌﻴﺪ ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺑﺎ ﺍﻳﻦﻫﻤﻪ ﺑﻪ
ﺭﻭﺷﻨﻰ ﻣﻰﮔﻮﻳﻢ ﻛﻪ ﺗﺒﻌﻴﺪ، ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﺎﻣﺮﮒ ﺷﺎﻋﺮﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭ ﺷﺎﻋﺮ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺒﻌﻴﺪﻯ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﺷﻦ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻳﻚ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺑﺴﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﺁﻥ، ﺩﺭﺧﺸﺶ ﺻﺎﺩﻕ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺯﻳﺴتﮔﺎﻩِ
ﺗﺎﺯﻩ، ﺩﺭﺁﻥ ﭼﻪ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺁﻓﺮﻳﺪ، ﺩﺭﺍﻳﺸﻰ ﻣﻨﻔﻰ ﻧﮕﺬﺍﺷﺖ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﺍﺳﺖ، ﻛﻪ ﺩﺭ
ﺗﺒﻌﻴﺪ، ﻓﺮﺻﺖﻫﺎﻯ ﺷﻜﻮﻓﺎﺋﻰِ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ. ﺍﻳﻦ ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻰﺩﻫﻨﺪ ﻛﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ ﻣﻮﺍﺭﺩ، ﺗﺒﻌﻴﺪ ﺑﺎ ﺷﻜﻮﻓﺎﺋﻰ ﺗﺒﻌﻴﺪﻯ ﻓﺮﺟﺎﻡ ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭ ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺭﺩﻯ ﺑﺎ
ﭘﮋﻣﺮﺩﻥ ﺍﻭ. ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ ﻭ نويسندگان ﻣﺎ ﺩﺭ ﺗﺒﻌﻴﺪ، ﻓﺮﻭﻛﺸﻰ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. اينان ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺍﻳﺮﺍﻥ ﻫﻢ ﻣﻰﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺍﺧﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻣﺎﻧﺪ، ﺍﻣّﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻥ ﺷﻜﻮﻓﺎﺋﻰِ ِ ﭘﻴﺸﻴﻦﺗﺮ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ ﻭ نويسندگان ﻣﺎ ﻛﻪ ﺩﺭﺗﺒﻌﻴﺪ، ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﮕﺮ ﻭ ﻛﺎﺭﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻣﻰﻣﺎﻧﺪﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﻄﺢ ﻛﻨﻮﻧﻰ ﻛﺎﺭﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻰﻳﺎﻓﺘﻨﺪ. ﺳﺨﻦ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﺒﻌﻴﺪ،
ﻛُﺸﻨﺪﻩﻯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶِ ﺍﺩﺑﻰ ﻧﻴﺴﺖ، ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﺪ، ﺯﻣﻴﻨﻪﻯ ﻓﺮﻭﻛﺶ ﺍﻳﻦ ﻳﺎ ﺁﻥ ﺷﺎﻋﺮ ﻭ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢﺗﺮﻛﻨﺪ. ﻧﺎﻇﻢ ﺣﻜﻤﺖ، ﺑﺮﺷﺖ، ﺻﺎﺋﺐ، ﺍﺭﻳﺶ ﻓﺮﻳﺪ، ﻫﺎﻳﻨﺮﻳﺶ ﻫﺎﻳﻨﻪ،
ﭼﺎﺭﻟﻰ ﭼﺎﭘﻠﻴﻦ، ﺑﺮﺍﺩﻭﻓﺴﻜﻰ و ﻛﻮﻧﺪﺭﺍ، ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺗﺒﻌﻴﺪ ﻧﻤﺮﺩﻧﺪ ﺑﻞ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﻭﺝ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮﻯ ﺩﺳﺖ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ، ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺗﺒﻌﻴﺪ ﺑﻪ ﻣﺮﮒ ﺍﺩﺑﻰ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺁﻣﺪﻧﺪ.
ﻓﺮﺍﺯ ﻭ ﻓﺮﻭﺩ ﻛﺎﺭ ﺍﻳﻨﺎﻥ، ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺧﻠﺎﻗﻴﺖﺷﺎﻥ ﭘﻴﻮﻧﺪ ﺩﺍﺷﺖ، ﻧﻪ ﺑﺎ ﺗﺒﻌﻴﺪ.
ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺳﺎﻝﻫﺎﻯ ﻧﺨﺴﺖِ ﺗﺒﻌﻴﺪ ﺑﺎ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﺳﺮﻭﺳﺎﻣﺎﻧﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ. ﻧﻤﻰﺗﻮﺍﻥ ﺑﻪﺳﺎﺩﮔﻰ ﺩﺭ ﺩﻳﺎﺭﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻣﺎﻧﻰ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﭙﺎ ﻛﺮﺩ.
ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺑﻪ ﮔﺬﺷﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘﺲ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻳﺎﺑﻰِ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﺒﻌﻴﺪﻯ، ﭼﺸﻢ
ﺑﻪ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻰﮔﺸﺎﻳﺪ.
ﺑﺮﺧﻴﺰﻳﻢ. ﺑﻪ ﻛﻮﭼﻪﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﺗﺎ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻕ
ﺩﺭﺑﺴﺘﻪﻯ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻏﺮﺑﺖ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻳﻢ ﭼﻜﻪﻫﺎﻯ ﺧﻮﻥ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺑﺮﺳﻨﮕﻔﺮﺵﻫﺎ
ﭼﻜﻴﺪﻩ، ﻭ ﺩﺍﻧﻪﻫﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩﻯ ﺷﺒﻨﻢ ﺑﺮﺑﺮﮒﻫﺎﻯ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﻳﻌﻨﻰ،
ﺧﻮﻥ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﺷﻜﺎﻓﺘﻪﻯ ﺁﻥ ﻛﻮﺩﻙ ﺳﻮﻣﺎﻟﻴﺎﺋﻰ ﺑﺮﺷﻌﺮﻣﻦ ﻣﻰﭼﻜﺪ. وﻳﻌﻨﻰ، ﻧﺴﻴﻢ ﻧﻤﻨﺎﻛﻰ
ﻛﻪ ﻭﺯﻳﺪﻩ، ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﺩﺍﻧﻪﻫﺎﻯ ﺷﺒﻨﻢ ﺭﻭﻯ ﺑﺮﮒ ﺑﺮﮒ ﺷﻌﺮ ﻣﻦ ﻣﻰﻧﺸﻴﻨﺪ. ﻭ ﺁﺗﺸﻰ ﺭﺍ ﻛﻪ
ﻧﺌﻮﻧﺎﺯﻳﺴﺖﻫﺎﻯ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪﻯ ﺁﻥ ﺗُﺮﻙ ﺑﺮﭘﺎ ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﺷﻌﺮ ﻣﺮﺍ ﻣﻰﺳﻮﺯﺍﻧﺪ. ﻭ
ﭼﺮﻭﻙﻫﺎﻯ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻛﻪ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ، ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺑﻪ ﻛﺎﻏﺬ ﻣﻦ ﻣﻰﻧﺸﻴﻨﺪ.
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺗﺎﺑﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﻧﻮﻯ ﻋﺎﺷﻖ، ﺷﻌﺮ ﻣﺮﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻰﻛﻨﺪ. ﻭ ﻳﻌﻨﻰ، ﻣﻦ ﺩﺭ ﺗﺒﻌﻴﺪ،
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺠﺰﻳﻪ ﺷﺪﻩﺍﻡ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻭﺍﮊﻩﻫﺎﻯ ﻣﻦ ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻣﻰ ﺷﻮﺩ. ﻭ ﻭﺍﮊﻩ، ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﺧﻠﻴﻞ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺳﺨﻦ ﺑﮕﻮﻳﻢ، ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻋﺸﻘﻰ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻛﻪ ﺗﺎﺝ ﺑﺮ ﺳﺮﺕ ﻣﻰﻧﻬﺪ،
ﺑﻪ ﭼﻠﻴﭙﺎﻯﺍﺕ ﻧﻴﺰ ﻣﻰﻛﺸﺎﻧﺪ!
|
